نشانه ها اوتیسم در بچه ها و بزرگسالان | مجله سلامت یاثار

اوتیسم گروهی از آشفتگیات تکاملی مغز است که ایجاد رابطه و تفاکتورات دسته جمعی را سخت می‌سازد. آشفتگی طیف اوتیسم یک مریضی عصبی است که توانایی شخص برای برقراری رابطه ، تفاکتور و رفتار خوب با دیگران را در موقعیت‌های دسته جمعی تحت اثر قرار می‌دهد.

تقریبا یک نفر از ۶۸ بچه در ایالت متحده آمریکا مبتلا به اوتیسم هستند و این تقویت در پسران پنج برابر زیادتر از دختران رایج است.

اوتیسم بر اساس آشفتگی در مهارت‌های دسته جمعی، رابطهی و رفتارهای ممحدوده شده و تکراری همانند دست زدن و اصرار در هنظیری نمایان می‌شود. خیلیی از بچه ها نیز جواب‌های حسی غیر متداول دارند.

در نسخه‌های نهایی راهنمای تشخیصی و آماری آشفتگیات روانی (DSM)، کارشناسان این تقویت را در گروه‌های متفاوتی طبقه بندی کرده‌اند زیرا تمام آن‌ها درجات متغیری از آشفتگی یکسان را دارند. با وجود بحث‌های بیشتری که درباره مریضی اوتیسم وجود دارد، هنوز شواهدی در مورد رابطه واکسیناسیون یک بچه باپرورش این مریضی نمایان نشده است.

علامت‌ها و نشانه ها اوتیسم:

هیچ کدام از مردمی که مبتلا به اوتیسم هستند با یکدیگر برابر نیستند اما زیادتر پدرومادر متوجه علامت‌ها و نشانه های در بچه ها خود می‌شوند که امکان پذیر است در میان تمام مردم یکسان و رایج باشد. این علامت‌ها همواره بین ۱۸ ماهگی تا ۳ سالگی بروز می‌کند. به عنوان مثال یک بچه امکان پذیر است در مورد رابطه چشمی، جواب دادن به صدا کردن نامش یا تفاکتور در بازی‌های متفاوت مسئله داشته باشد.

مواظبان همینطور امکان پذیر است متوجه شوند که بچه ها از برقراری رابطه و تفاکتور با دیگر مردم لذت نمی‌برند. با اینحال شکل خفیف این آشفتگی امکان پذیر است تا وقتی که بچه بزرگتر نشده است نمایان نگردد و بعضی از مردم در دوران بزرگسالی این مریضی را شناسایی می‌دهند.

در زیادتر موارد این آشفتگی تا وقتی که بچه به سن مدرسه نرسیده است قابل شناسایی نیست. بعد از ورود بچه به مدرسه، مسائلی در مورد برقراری رابطه به وجود می‌اید.

تشخیص اوتیسم:

روند تشخیصی برای هر شخص مبتلا به اوتیسم مختلف است. در بعضی از موارد ، کارشناس اطفال امکان پذیر است یک صفحه نمایش اوتیسم(اغلب یک دیدسنجی کوتاه با جواب‌های بله یا نه است) را به کار گیرد و به دنبال علامت‌های اوتیسم در شخص باشد. اگر نتایج حاصل از این تحقیق مثبت باشد، خانواده به یک دکتر کارشناس ارجاع داده می‌شود تا ارزیابی‌های دیگر نیز صورت گیرد.

وقتی که دکتر در حال شناسایی مریضی اوتسیم است، بر روی اطلاعات وگزارش‌های مستقیم و نیز داده‌هایی که پدرومادر در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد مصرف خواهد کرد.برای بچه ها بزرگ تر ، بعضی از کلینیک‌ها ورودی‌های وابسته با بچه ها را گرفتن می‌کنند. این ورودی‌ها شامل اطلاعات به دست آمده از مدرسه، دوستان و پدرومادر است.

اینکه بچه ها چگونه با محیط پیرامون خود رفتار می‌کنند، نیز باارزش است.کاری که آن‌ها تلاش می‌کنند انجام دهند، تفسیر می‌شود و در کنار دیگر اطلاعات به دست آمده قرار می‌گیرد تا نمایان شود که آیا بچه مورد دید مبتلا به اوتیسم هست یا نه.

یک تیم کامل دکتری امکان پذیر است به دنبال آشفتگیات دیگری باشند که اکثر همراه اوتیسم ایجاد می‌شود. این آشفتگیات شامل آشفتگی کاستی توجه و بیش فعالی (ADHD) ، کم توانی ذهنی ، صرع و افسردگی است. مردم مبتلا به آشفتگیات ژنتیکی ویژه همانند سندرم X شکننده، سندرم توبروس اسکلروز و سندرم آنجلمن نیز امکان پذیر است مبتلا به اوتیسم باشند.

معالجه مریضی اوتیسم:

هیچ معالجه ای برای آشفتگیات طیف اوتیسم وجود ندارد. با اینحال، معالجه‌های آموزشی و رفتاری وجود دارد که امکان پذیر است به کم شدن علامت‌های موجود یاری کند. شناسایی اولیه در این تقویت خیلی باارزش است.

یکی از معالجه‌هایی که زیادتر مورد مصرف قرار می‌گیرد، تجزیه و تحلیل رفتاری کاربردی است که از جوایز متفاوت برای تشویق مردم مبتلا به اوتیسم برای زیاد شدن رفتارهای سودمند و کم شدن فعالیت‌های زیان آور مصرف می‌کند.

مصرف پدرومادر آموزش دیده برای معالجه نیز قادراست اثربخش باشد. به عنوان مثال بر اساس مطالعات انجام شده در سال ۲۰۱۰، بچه های که از معالجه تجزیه و تحلیل رفتاری کاربردی مصرف کرده بودند، خوب شدن مناسبی در زبان و رفتار خود تجربه کردند. در واقعیت، رویکردهای رفتاری مناسبترین شیوه برای معالجه اوتیسم محسوب می‌شود زیرا تمام ما به مناسبی می‌دانیم که تغییر محیط اطراف بچه و تفاکتور با دیگر مردم قادراست فرایند بیولوژیکی در مغز را تحت اثر قرار دهد. این تقویت قادراست بر روی پیشرفت و شکل گیری مغز به روش‌های متفاوت اثر بگذارد.

داروها امکان پذیر است نتواند علامت‌های اصلی اوتیسم همانند مسئله در رابطهات را رفع کند اما قادر است علامت‌هایی همانند کج خلقی و زودرنجی را معالجه کند.

ساوقت خوراکی و داروی آمریکا دو گونه دارو برای اوتیسم را تایید کرده است. این دو دارو شامل ریسپریدون و آریپیپرازول است که قادراست پرخاشگری ، برانگیختن پذیری و نوسانات خلقی را معالجه کند. با اینحال تاثیرات زیاد مدت این داروها هنوز نمایان نیست و اکثر بچه های که مبتلا به آشفتگی اوتیسم هستند داروهای متعددی را برای معالجه مسائل دیگری همانند بیش فعالی یا افسردگی گرفتن می‌کنند.

محدوده ۶۵ درصد از بچه ها مبتلا به اوتیسم یک نسخه برای داروهای اثربخش بر روان دارند که قادراست از سد خونی مغزی عبور کند. افزون بر این، ۳۵ درصد از بچه ها از دو گونه دارو مصرف می‌کنند. این در حافهرست که ۱۵ درصد از آن‌ها سه یا چند داروی تجویز شده دارند.معالجه‌های دارویی به هیچ عنوان نقادراست جانشین خوبی برای رویکردهای رفتاری باشد.

این معالجه‌ها را می‌توان به عنوان معالجه تکمیلی به کار برد اما جانشین معالجه اصلی بچه با رویکرد رفتاری نمی شود. چیزی که زیادتر از قبل به چشم می‌خورد، اشباع بازار با معالجه‌های جانشین و رژیم‌های خوراکی متعدد است که هنوز شواهدی برای تایید آن‌ها وجود ندارد.

بعضی از زمان ها پدرومادر فکر می‌کنند که این موارد قادراست جانشین معالجه‌های اصلی بچه شود و به همین خاطر از معالجه‌های رفتاری مصرف نمی‌کنند. این تقویت قادراست روند معالجه بچه را کندتر کند و از استفاده گزینه‌های تایید شده بکاهد.

اوتیسم در بزرگسالان:

زیادتر تحقیقات و پژوهش‌هایی که درباره اوتیسم صورت گرفته است بر روی بچه ها تمرکز دارد اما مطالعات متفاوت نشان می‌دهد که این آشفتگی قادراست زندگی بزرگسالان را نیز تحت اثر خود قرار دهد. بزرگسالانی که مبتلا به این آشفتگی هستند کمتر به دنبال آموزش‌های عالی، یافتن شغل یا پیشرفت در زندگی خود می‌روند.

محدوده یک سوم از بزرگسالان جوان که مبتلا به اوتیسم هستند، بعد از هشت سال ترک تحصیل مجدد به دنباله تحصیلات روی می‌آورند و وارد دانشگاه می‌شوند. محدوده نیمی از مردمی که مبتلا به اوتیسم هستند در هشت سالی که از مدرسه ترک تحصیل کرده بودند به دنبال شغل می‌روند.

در مقایسه، ۹۸ درصد از مردم متداولی و ۹۱ درصد از مردمی که دارای معلولیت هستند به دنبال شغل‌های عالی می‌روند.همانطور که مشاهده می‌نمایید عدد به دست آمده برای مردم مبتلا به اوتیسم خیلی کمتر است و این جای بی قراری دارند.افزون بر این ۸۰ درصد از بزرگسالان جوان که مبتلا به اوتیسم هستند، بعد از دبیرستان با پدرومادر خود زندگی می‌کنند که این میزان زیادتر از جمعیت متداولی و بزرگسالانی است که از این آشفتگی رنج نمی‌برند.

پژوهشگران تلاش می‌کنند اثر برنامه‌های آموزشی بر روی مهیا کردن دانش اموزان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم را مورد مطالعه قرار دهند و به آن‌ها یاری کنند زندگی مستقلی داشته باشند.